1975 senesinde şu an oturduğumuz eve taşındık. Bizim için çok kıymetli idi. Çünkü zor şartlarda bir ev sahibi olmuştuk. Yıllarca kirada oturup ev sahibi olan anneciğim o kadar mutluydu ki evimizi yerleştirirken. Liseye başlamıştım ben bu apartmana geldiğimizde. Bizim gibi apartmanımızın diğer daireleri de aynı zamanda taşındı. Çünkü apartmanımız yeni bitmiş, büyükçe bir apartmandı, 50 daire kadar. Her dairede 4 nüfus olduğunu varsayınca, küçük bir köy yani. Bir sürü çoluk çombaktık bu apartmanda yaşayan. Güzel insanlardık. Üç yaş grubu vardı. Güzel arkadaşlıklar yaşadık. Bir arada çok neşeli günler geçirdik. Birbirimizden hiç kopmadık. Anne babalarımız bu apartmanda oturduğu için , evlenip gidilse bile onları ziyarete gelindiğinde kapı önlerinde karşılaşıp konuştuk. Birbirimizden daima haberdar olduk. En güzel şeylerden birisi de anne ve babalarımızda bizim gibi sıkı fıkı arkadaşlardı. Köy gibi bir apartmanda yaşayınca acısı da oluyor tatlısı da. Bir çok kayıp verdik. Annelerimizi babalarımızı kardeşlerimizi yitirdik. Acılarımıza ortak olduk o günlerde. Birbirimizle ayrı ayrı görüşüyoruz ama hepimiz bir araya gelemiyoruz . Ve geçtiğimiz hafta bir araya gelmeye karar verdik biz güzel insanlar. Yurt ve şehir dışında olanlarımız , mazereti dolayısı ile katılamayanlarımız olsa da sonuçta 16 arkadaş , üç yaş grubu bir araya geldik. Değişen hiç bir şey yoktu , biz 75'li yıllarda ki aynı çocuklardık. Yedik içtik güldük eğlendik eskileri yad ettik ve en kısa sürede tekrar buluşmak üzere dağıldık. İşte benim hayatımdaki arkadaş kitlemden bir kısmı bu güzel insanlardır.
 |
| bu şarkı dinlenir |
Arkadaş
Bir kıvılcım düşer önce,
Büyür yavaş yavaş,
Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş...
Dolduramaz boşluğunu ne ana, ne kardaş,
Bu en güzel, bu en sıcak duygudur arkadaş...
Ortak olmak her sevince, her derde kedere,
Ve yürümek ömür boyu,
Beraberce el ele...
Olmasın hiç,
O ta içten gülen gözlerde yaş,
bir gün yollarımız ayrılsa bile arkadaş...
Yılmaz Güney
