Cumartesi, Aralık 01, 2018

Kar küresi

60-70 kuşağı çocukları olarak kısıtlı imkanlarla geçirdik çocukluğumuzu. Paranın ve alınacak şeylerin sınırlı olması şimdi ile kıyaslandığında, bayağı bir yoksun hayat yaşamışız o yıllarda. Sokaklarda çelik çomak oynayarak avutmuşuz yoksunluğumuzu. 1.5 metre don lastiği ile oyalanmışız, bacaklarımıza geçirip hoplayıp zıplayarak. Patlak meşin toplar mahalle aralarında bir o yana bir bu yana savrulurken, yepyeni bir top hayali kurmuş erkek olanlarımız. Almancı akrabası olanların bebekleri ile oynadığımız evciliklerde, plastik bebeklerimizden soğumuştuk. Ancak anne izni ile evden çıkarabildiğimiz kap kacak ve yere serilecek bir örtü ile evciliğin evini meydana getirebiliyorduk apartmanların arka  bahçelerinde. Ne bulursak oyuncak yapma potansiyeline sahiptik ve onlarla oyun kurabiliyor saatlerce oynayabiliyorduk. Şimdi bakıyorum da yüzlerce oyuncak içindeki çocuklar oyunsuz, hızlı ve doyumsuz.

Kar küresi bunun neresinde derseniz; o yoksun yıllarda , cam bir küre  içinde, müzik eşliğinde  dans eden balerinle beraber, mahallemizin  zengin bir ailesinin komodini üzerindeydi. Komşu teyze, saf temiz duygularla mahzun mahzun balerine bakan  kedicik için, arada bir müzik kutusunu kurup balerinin dönmesini , arada bir de kar küresini sallayıp karların uçuşmasını sağlardı sağ olsun.  Çünkü her ikisine de, kedinin ciğere baktığı misal bakar, hayalimde o balerin gibi döner dururdum. Hayalim balerin olmaktı o yıllarda. Bu yıllardaki hayalimi hiç sormayın !

Yıllar yılları kovaladı , yıllar tabana kuvvet kaçtı ve büyüdüm. Kendime bir kar küresi satın aldım. İçinde uçuşan kar tanelerinde huzuru, mutluluğu, çocukluğumu seyrettim durdum.






14 yorum:

  1. Yanıtlar
    1. Gözüme kestirdim bir tane daha , bakalım kısmet.

      Sil
  2. Müthiş bir yazı olmus. Her ne kadar o yılları yaşamasamda yinede hissettim.Aksine hissettirdiniz. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim güzel yorumunuz ve blogumu ziyaretiniz için.

      Sil
  3. O yılları bilmiyorum fakat 90 lar bile öyleydi. O yıllarda yağan kar yeni oyunlarım müjdecisiydi. İçten içe sevinir, coşar mutlu olurduk. tatil olan okullar mı dersiniz, kardan adam yapma telaşı mı yoksa kim hızlı kayacak yarışı mı.. Şimdi ise yağan karla herkes yollar kapanacak endişesi yaşıyor. Yaşama sevincimizi kaybetmişiz de haberimiz yok...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel yazmışsınız, kar artık eski yıllardaki anlamında değil ne yazık ki.

      Sil
  4. Minyatürize edilerek küreye yerleştirilmiş kar teması, sizi uzaklara ve bilinmeyene yönelttiği için 'geleceği' düşünürken aldığınız keyfi yerine başka bir şey koyamıyor. Etrafımız ilgi ve ilgisiz uyaranlarla dolu. Kar küreleri Noel filmlerini hatırlatıyor ve İzmir'in karsızlığını :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hep o mutluluğun peşinde geçiyor hayat. İzmir'e kar yakışmaz zaten.

      Sil
  5. kar küresi ve müzik kutusu çocukluğumun hayallerini süslerdi şimdi 1 milyoncularda sürüsüne bereket...eşim yurtdışına gittikçe sürekli bunlardan ısmarlıyorum bıktı artık zavallım...ben de beklerim eğer arzu ederseniz...sevgilerimle...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hoş geldiniz safalar getirdiniz. En kısa zamanda sizdeyim.

      Sil
  6. kar küresi bayılırıım, hele yılbaşılı, gelin damatlı olanlara :) bir de kokulu mum, kokulu sabun, çakıltaşları ve müzik kutularııı :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Jet gibisin maşallah Deep. Gelin damatlı senin olsun noel babalılar benim.

      Sil
  7. Ne güzeldi yoklukların dünyasında masum hayallerimiz, oyunlarımız. Mutlu olurduk küçük şeylerden.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Varlık ille de mutluluk getirmiyor. Şimdi her şey var his yok . Bi de merak ediyorum acaba yeni nesilde bizim gibi eskileri özleyecek mi ?

      Sil

İki Kum Tanesi , zaman ayırıp okuduğunuz ve yorumda bulunduğunuz için teşekkür eder.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...